Γιατί το κόστος ενός πυρηνικού σταθμού είναι κυρίως κόστος χρήματος και χρόνου

Πού πάει πραγματικά το χρήμα

Ένας πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής πληρώνεται σχεδόν ολόκληρος προτού δώσει ρεύμα στο δίκτυο. Η κατασκευή κυριαρχεί: εκσκαφές και θεμελίωση, σκυρόδεμα και μεταλλικές κατασκευές, το περιοριστικό κέλυφος, ο εξοπλισμός γύρω από την ενεργό ζώνη, τα συστήματα ψύξης και οι εφεδρείες τους, η ηλεκτρολογική εγκατάσταση, τα όργανα και τα συστήματα ελέγχου, οι δοκιμές και η θέση σε λειτουργία. Ό,τι θα αποδώσει σε βάθος δεκαετιών έχει ήδη δεσμευτεί σε ένα εργοτάξιο που δεν παράγει τίποτα.

Το καύσιμο είναι το μικρό μέρος. Η αλυσίδα του, από την εξόρυξη και τη μετατροπή ως τον εμπλουτισμό σε ουράνιο-235 και την κατασκευή των στοιχείων, έχει δικό της κόστος, όμως το μερίδιό της στο κόστος της παραγόμενης ενέργειας παραμένει περιορισμένο. Μια έντονη μεταβολή στην τιμή του ουρανίου περνάει αμβλυμμένη στο τελικό κόστος, ενώ σε μια θερμική μονάδα φυσικού αερίου η αντίστοιχη μεταβολή στο καύσιμο αλλάζει αμέσως το κόστος παραγωγής. Πρόκειται για διαφορά στη δομή του κόστους, όχι για αξιολόγηση της μιας τεχνολογίας έναντι της άλλης.

Η λειτουργία και η συντήρηση είναι σταθερές και προβλέψιμες: μόνιμο και εξειδικευμένο προσωπικό, προγράμματα επιθεωρήσεων, ανταλλακτικά, ακτινοπροστασία, οι περίοδοι επαναφόρτισης, η διαχείριση της παραμένουσας θερμότητας μετά από κάθε παύση. Στο ίδιο πακέτο μπαίνουν και οι εισφορές για τη διαχείριση του αναλωμένου καυσίμου και των ραδιενεργών καταλοίπων και για τον μελλοντικό παροπλισμό, που συγκεντρώνονται σταδιακά κατά τη λειτουργία. Το κόστος της κιλοβατώρας μοιάζει έτσι περισσότερο με δόση δανείου παρά με λογαριασμό καυσίμου.

Ο χρόνος γράφεται στον προϋπολογισμό

Τα χρήματα δεν μπαίνουν στο έργο μεμιάς. Αντλούνται σταδιακά, καθώς προχωρά η κατασκευή, και από τη στιγμή της πρώτης εκταμίευσης αρχίζουν να τρέχουν τόκοι. Ο σταθμός όμως δεν πουλάει τίποτα όσο χτίζεται. Αυτοί οι τόκοι της κατασκευαστικής περιόδου δεν έχουν έσοδα από τα οποία να πληρωθούν, οπότε συνήθως κεφαλαιοποιούνται: προστίθενται στο ίδιο το κόστος του έργου. Ο σταθμός ακριβαίνει ενώ στο εργοτάξιο δεν έχει πάει τίποτα στραβά.

Καθυστέρηση σημαίνει ότι αυτό συνεχίζεται και μεγαλώνει. Το κεφάλαιο μένει δεσμευμένο περισσότερο, οι τόκοι υπολογίζονται πάνω σε διαρκώς μεγαλύτερη βάση, και παράλληλα το εργοτάξιο εξακολουθεί να κοστίζει: συνεργεία, επίβλεψη, ποιοτικός έλεγχος και τεκμηρίωση, ασφάλιστρα, φύλαξη, γερανοί και εξοπλισμός που ενοικιάζεται, υπεργολάβοι που περιμένουν σειρά. Μια σχεδιαστική αλλαγή που μπλοκάρει ένα κρίσιμο μέτωπο εργασίας πληρώνεται σε ολόκληρο το έργο, όχι μόνο στο κομμάτι που άλλαξε.

Ο μηχανικός μετράει την καθυστέρηση σε εργασίες που δεν έγιναν. Ο χρηματοδότης τη μετράει σε τόκους, και τον ρυθμό με τον οποίο αυξάνεται το κόστος τον ορίζει ο δεύτερος. Γι’ αυτό ένα χρονοδιάγραμμα που ολισθαίνει είναι πρώτα οικονομικό γεγονός και μετά τεχνικό, και γι’ αυτό η πίεση για ταχύτητα σε ένα τέτοιο έργο δεν έρχεται από το εργοτάξιο αλλά από την τράπεζα.

Γιατί το επιτόκιο βαραίνει περισσότερο από τον χάλυβα

Μέσα στο κόστος κατασκευής, τα υλικά είναι μικρό μέρος. Το μεγαλύτερο μέρος πηγαίνει σε εργασία, μελέτη, διοίκηση έργου, διασφάλιση ποιότητας, τεκμηρίωση, ελέγχους και δοκιμές. Ο χάλυβας και το σκυρόδεμα φαίνονται στις φωτογραφίες, όμως η τιμή τους μπορεί να κινηθεί αισθητά χωρίς να αλλάξει πολύ το σύνολο.

Το κόστος του χρήματος λειτουργεί αλλιώς. Εφαρμόζεται σε ολόκληρο το ποσό, για όλα τα χρόνια της κατασκευής και έπειτα για όλη τη διάρκεια της αποπληρωμής. Επειδή ο ορίζοντας εκτείνεται σε δεκαετίες, μια διαφορά στο απαιτούμενο επιτόκιο που ακούγεται μικρή επηρεάζει το τελικό κόστος της κιλοβατώρας πολύ περισσότερο από μια έντονη διακύμανση στις τιμές των πρώτων υλών.

Το πρακτικό συμπέρασμα ξενίζει όσους περιμένουν τεχνική εξήγηση. Δύο πανομοιότυποι σταθμοί, ίδιου σχεδίου και ίδιου κατασκευαστή, σε χώρες με διαφορετικό κόστος δανεισμού, παραδίδουν ρεύμα σε αισθητά διαφορετική τιμή. Η φυσική είναι η ίδια· η τραπεζική όχι.

Η πρώτη μονάδα δεν κοστίζει όσο οι επόμενες

Το πρώτο έργο μιας σειράς πληρώνει πράγματα που τα επόμενα βρίσκουν έτοιμα. Ο σχεδιασμός συχνά δεν έχει παγώσει όταν αρχίζει η κατασκευή, οπότε σχέδια αλλάζουν πάνω στη δουλειά, τμήματα ξηλώνονται και ξαναγίνονται, η αλληλουχία των εργασιών αναδιατάσσεται. Η ταχύτητα σε τέτοια έργα βγαίνει από την επανάληψη, και στην πρώτη μονάδα δεν υπάρχει επανάληψη.

Η εφοδιαστική αλυσίδα ακολουθεί την ίδια λογική. Σφυρήλατα εξαρτήματα, βαλβίδες, αντλίες, καλωδιώσεις και όργανα που προορίζονται για πυρηνική χρήση περνούν από πιστοποίηση, ελέγχους προμηθευτών και πλήρη ιχνηλασιμότητα. Η παραγγελία της πρώτης μονάδας πληρώνει την προσαρμογή των εργοστασίων, τα εργαλεία, τους ποιοτικούς ελέγχους και τα κομμάτια που απορρίπτονται μέχρι να στρώσει η γραμμή. Η επόμενη παραγγελία αγοράζει από γραμμή που ήδη λειτουργεί.

Το ίδιο ισχύει και για το εργατικό δυναμικό. Συγκολλητές, σωληνουργοί, ηλεκτρολόγοι και επιθεωρητές πιστοποιημένοι για πυρηνικές εργασίες δεν υπάρχουν έτοιμοι σε μια αγορά που δεν έχει χτίσει ποτέ σταθμό. Εκπαιδεύονται πάνω στο έργο και η παραγωγικότητά τους ανεβαίνει όσο προχωράει. Αν η επόμενη μονάδα ξεκινήσει όσο το συνεργείο είναι ακόμη μαζεμένο, η μάθηση μεταφέρεται. Αν μεσολαβήσει μεγάλο κενό, το συνεργείο διαλύεται και η επόμενη μονάδα ξαναπληρώνει τη μαθητεία από την αρχή.

Μαθαίνει και ο ρυθμιστής. Η πρώτη αδειοδότηση ενός σχεδίου είναι καινούργια εμπειρία και για την αρχή που το εξετάζει: δεν υπάρχει προηγούμενο, τα ερωτήματα είναι ανοιχτά, οι κύκλοι ερωταπαντήσεων μακραίνουν και κάθε απόφαση δημιουργεί προηγούμενο για το μέλλον. Όταν το ίδιο σχέδιο έχει ήδη εξεταστεί, η επόμενη εξέταση επικεντρώνεται στα ειδικά της τοποθεσίας και στις αλλαγές. Οι απαιτήσεις ασφάλειας δεν μειώνονται σε καμία φάση. Μειώνεται η αβεβαιότητα της διαδικασίας, και αυτή ακριβώς τιμολογείται.

Ποιος κρατάει το ρίσκο

Το ίδιο έργο κοστίζει διαφορετικά ανάλογα με το ποιος σηκώνει την υπέρβαση. Σε σύμβαση με κλειστό τίμημα, ο κατασκευαστής αναλαμβάνει το ρίσκο και το τιμολογεί εκ των προτέρων μέσα στην προσφορά. Αν η υπέρβαση ξεπεράσει τις αντοχές του, το ρίσκο επιστρέφει στον κύριο του έργου με τον χειρότερο τρόπο: διαιτησίες, στάση εργασιών, αναζήτηση νέου αναδόχου με το εργοτάξιο ανοιχτό.

Όταν το ρίσκο μένει στον ιδιοκτήτη, το τίμημα στο χαρτί είναι χαμηλότερο, με την προϋπόθεση ότι ο ιδιοκτήτης αντέχει πραγματικά μια μακρά καθυστέρηση. Σε ρυθμιζόμενα ή κρατικά σχήματα, μέρος του κόστους ανακτάται από καταναλωτές ή φορολογούμενους ήδη κατά την κατασκευή, οπότε το απαιτούμενο επιτόκιο πέφτει και μαζί του το τελικό κόστος. Το ρίσκο δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται στο κοινό, και αυτό είναι πολιτική απόφαση με δημοσιονομικές συνέπειες.

Μηχανισμοί που εξασφαλίζουν σταθερά έσοδα για μεγάλο διάστημα λειτουργούν προς την ίδια κατεύθυνση: όσο πιο βέβαιη η ταμειακή ροή, τόσο φθηνότερο το κεφάλαιο. Γι’ αυτό η επιλογή του χρηματοδοτικού σχήματος επηρεάζει το τελικό κόστος περισσότερο από την επιλογή ανάμεσα σε συγκρίσιμα σύγχρονα σχέδια. Η τεχνολογία ορίζει το φυσικό αντικείμενο και το συμβόλαιο την τιμή.

Μια χώρα χωρίς προηγούμενο πρόγραμμα

Σε μια χώρα που δεν έχει ξαναχτίσει πυρηνικό σταθμό, όλα γίνονται πρώτη φορά ταυτόχρονα. Χρειάζεται νομικό πλαίσιο, ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχή με πραγματική τεχνική επάρκεια και δικό της προσωπικό, οργανισμό τεχνικής υποστήριξης που να μπορεί να ελέγξει μελέτες, σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης, πολιτική για το αναλωμένο καύσιμο και τα ραδιενεργά κατάλοιπα, καθεστώς αστικής ευθύνης και τις διεθνείς δεσμεύσεις που το συνοδεύουν. Τίποτα από αυτά δεν στήνεται γρήγορα και τίποτα δεν εισάγεται έτοιμο.

Ο δανεισμός τιμολογεί ακριβώς αυτή την αβεβαιότητα. Το κόστος του χρήματος είναι υψηλότερο εκεί όπου η εμπειρία είναι μικρότερη, δηλαδή ακριβώς εκεί όπου το έργο θα είχε τη μεγαλύτερη ανάγκη από φθηνό χρήμα. Χωρίς κρατική εγγύηση ή μακροχρόνια σύμβαση αγοράς ενέργειας, ένα πρώτο έργο σε νέα αγορά δύσκολα βρίσκει χρηματοδότηση με λογικούς όρους.

Το φθηνότερο εργαλείο μείωσης του κόστους σε αυτή τη φάση είναι θεσμικό: σταθερό και προβλέψιμο πλαίσιο αδειοδότησης, απόφαση που δεν αναθεωρείται με κάθε πολιτική μεταβολή, σχεδιασμός που παγώνει πριν μπει σκυρόδεμα, ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα που δεν χρειάζεται δημόσιες αναθεωρήσεις. Η χωροθέτηση, αντίστοιχα, κρίνεται από πλήρη μελέτη με σεισμικά, γεωλογικά, υδρολογικά, ψυκτικά, δικτυακά και πληθυσμιακά κριτήρια. Ακτογραμμή και διαθέσιμο νερό είναι απλώς προϋποθέσεις.

Η αρθρωτή κατασκευή ως μεταφορά του ρίσκου

Η αρθρωτή κατασκευή απαντά ακριβώς στο πρόβλημα του εργοταξίου. Αν μεγάλο μέρος της δουλειάς γίνει σε εργοστάσιο, γίνεται κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες, με σταθερό προσωπικό, επαναλαμβανόμενες ανοχές, οργανωμένη τεκμηρίωση και δοκιμές πριν από τη μεταφορά. Στο εργοτάξιο μένουν λιγότερες και πιο προβλέψιμες εργασίες, κυρίως συναρμολόγηση και διασυνδέσεις.

Το οικονομικό επιχείρημα δεν αφορά τα υλικά. Μικρότερες μονάδες σημαίνουν μικρότερο ποσό δεσμευμένο κάθε φορά, συντομότερη κατασκευή ανά μονάδα, λιγότερους τόκους κατασκευαστικής περιόδου και έσοδα που αρχίζουν νωρίτερα. Μια σειρά όμοιων μονάδων επαναφέρει τη μάθηση, αυτή τη φορά μέσα σε γραμμή παραγωγής και όχι πάνω στη λάσπη ενός εργοταξίου.

Η προϋπόθεση είναι το βιβλίο παραγγελιών. Το εργοστάσιο έχει δικό του πάγιο κόστος και το αποσβένει μόνο με όγκο, οπότε λίγες μονάδες σημαίνουν ακριβές μονάδες. Και οι πρώτες μονάδες κάθε γραμμής έχουν το δικό τους επιπλέον κόστος: αδειοδότηση νέου σχεδίου, πιστοποίηση προμηθευτών, μεταφορά μεγάλων προκατασκευασμένων τμημάτων, στελέχωση και ο τρόπος με τον οποίο ο ρυθμιστής μεταχειρίζεται πολλές μικρές μονάδες στην ίδια τοποθεσία.

Λίγες τέτοιες μονάδες έχουν παραδοθεί παγκοσμίως, οπότε η κρίση παραμένει ανοιχτή. Οι προβλέψεις των κατασκευαστών δεν αποτελούν αποδεδειγμένη επίδοση, και η μόνη απόδειξη που μετράει είναι παραδομένες μονάδες σε σειρά με τα πραγματικά τους κόστη στο τραπέζι. Η ιδέα μεταφέρει το ρίσκο από το εργοτάξιο στο εργοστάσιο. Το αν το μειώνει, θα φανεί από τις πρώτες σειρές που θα ολοκληρωθούν.

Πώς διαβάζεται μια πρόταση κόστους

Όποιος διαβάζει έναν αριθμό κόστους για πυρηνικό σταθμό χωρίς τις παραδοχές χρηματοδότησης βλέπει τη μισή εικόνα. Το ίδιο έργο περιγράφεται με διαφορετικά νούμερα ανάλογα με τη μέθοδο υπολογισμού που χρησιμοποιείται: το κόστος «σαν να χτίστηκε ακαριαία», που αγνοεί τον χρόνο, και το πλήρως χρηματοδοτημένο κόστος, που τον περιλαμβάνει. Η διαφορά ανάμεσά τους είναι όλη η ουσία του θέματος.

Οι ερωτήσεις που ξεχωρίζουν μια σοβαρή πρόταση από ένα φυλλάδιο είναι λίγες και συγκεκριμένες.

• Το αναφερόμενο κόστος αγνοεί τον χρόνο ή περιλαμβάνει τους τόκους της κατασκευαστικής περιόδου;
• Ποια απαιτούμενη απόδοση χρησιμοποιείται και σε ποιον ισολογισμό βαραίνει το έργο;
• Πρόκειται για πρώτη μονάδα ενός σχεδίου ή για μονάδα σειράς, και υπάρχει δεσμευμένη επόμενη παραγγελία;
• Έχει εξεταστεί και αδειοδοτηθεί το σχέδιο και έχει παγώσει πριν από την έναρξη των εργασιών;
• Ποιος πληρώνει την καθυστέρηση, με ποιον μηχανισμό και μέχρι ποιο σημείο;
• Περιλαμβάνονται οι προβλέψεις για τη διαχείριση του αναλωμένου καυσίμου, των ραδιενεργών καταλοίπων και για τον παροπλισμό;